Ik wordt wakker met kiespijn shit. Maar goed we zijn niet kinderachtig, twee paracetamols er in en we kunnen er weer tegen. In de badkamer is het een beetje behelpen. Het is gedateerd en er zit wel een mega grote wasbak in. Terug in de kamer kijk nog even rond, echt jaren 50 met een Perzisch tapijt op de grond bedden waar Louis de Funes nog op geslapen moet hebben. We gaan naar beneden om te kijken wat het ontbijt ons brengt. Dat is niet slecht al zeg ik het zelf. Maar vanwege de kiespijn houd ik het toch maar bij yoghurt, jus des oranges en een bak koffie. De koffie was trouwens wel nasty, maar 2 van 3 is ook wel goed. Na het ontbijt lopen we een paar maal met onze spullen naar de motor en halen ook het hangslot eraf. Tenslotte komen we in vol motor ornaat naar beneden en betalen onze schulden bij de bejaarde schoorsteen. Jeroen is dit keer de vrijwilliger om de kaart door het apparaat te halen. We proberen om beurten te betalen aan het eind van de rit maken een spreadsheet op met de balans en trekken we de onkosten gelijk. Vanochtend is het koud. We rijden naar de splitsing die ons naar de col de L'Iseran brengt. Op de splitsing is een tankstation waar we de brommers eerst even aftanken. Daarna gaat het omhoog en omhoog naar de col. De col de l'Iseran is slechts 50 km weg. Het is lekker rijden. Naar mate we hoger komen maakt het groen plaats voor grintachtige steen.  Col de l'Iseran is 2770 meter hoog. Eén van de hoogste berijdbare bergen in Europa. Ondanks dat het pas augustus is, is het er erg koud. Er valt zelfs een beetje stuif sneeuw. We hebben moeite om een foto te maken. Iedere keer als we denken dat het kan stopt er prompt iemand precies voor het monument. Gaat op z'n gemak van de brommer of fiets en gaat uitgebreid foto's staan maken vraagt nog aan omstanders om een foto te maken, gaat bellen enfin jullie begrijpen het wel. En toen we dachten dat we uiteindelijk "aan de beurt waren" komt er een bestelauto die doodleuk tussen ons en het monument aan de overkant van de weg komt staan aaaargh. De vriendelijkheid voor dat moment was op en drong bij de bestuurder er op aan dat hij moest opzouten, dusss. Het is dan uiteindelijk wel gelukt alleen iemand vragen ons drieën op de foto te zetten hebben we maar gelaten voor wat het was.

Jeroen heeft voor ons nog badges gescoord voor onze tour polo's. Die beginnen al aardig vol te raken. We vertrekken weer in zuidelijke richting. We dalen naar Bessans waar we koffie gaan drinken. Daar waren we inmiddels aan toe. We vinden een restaurantje dat geopend is en bestellen een warme bak koffie. Het was boven goed koud dus lekker de "core temperature" even op krikken.  Na een half uur vertrekken we weer de col du telegraphe wacht op ons.  Na een poosje rijden we door tunnels aan de rand van Lac du Chevril. Aan een van de tunnels wordt gewerkt en we wachten voor het stoplicht. Naast ons staat een ploeg schaatssters uit Utrecht die hier op de racefiets aan het trainen zijn. We kletsen wat met ze zolang het licht op rood staat. Bij het groene licht scheiden onze wegen weer en wij gaan op naar Val de Isere weer zo'n skioord, ik ben nooit wezen skiën maar dit ziet er wel leuk uit. Met de sneeuw zal het er wel sprookjesachtig uitzien. We rijden er rustig doorheen en zien aan het einde van het oord nog de rest van de schaatsploeg staan. We zwaaien maar ze weten natuurlijk niet wie wij zijn. Wij zijn de Hornetszzzz. Hierna wordt het allemaal wat vlakker en op een gegeven moment rijden we zelfs parallel aan een snelweg. In Saint-Martin D'Arc pakken we de D902 weer op en krijgen we een heerlijk stuurweg voorgeschoteld. Het enige wat een spel bederver is dat er grote stukken wegdek gefreesd zijn. De motorfiets lijkt dan een eigen willetje hebben en zoekt zijn weg in rillen die zijn ontstaan. Dus af en toe maakt je hart een huppeltje maar het gaat goed. Ik na dat ik ergens de bocht om ga twee motorrijders voor ons rijden die mij bekend voorkomen. Ik had gisteravond een email van René gehad met de vraag of hij onze planning kon hebben zodat hij een beetje kon volgen. Ik had hem daarop ons routeboek gemaild. Ik had even het idee dat hij ons gefopt had en dat hij voor ons reed. Maar dichterbij gekomen blijkt er geen geel nummerbord op de motorfiets te zitten. Op de col du Telegraph is het lekker van temperatuur. We maken wat foto's en nemen daarna plaats op het terras.

We gaan hier onze lunchpauze nemen. Ondertussen kijken we naar een organisatie van wielrenners. De renners die boven komen worden begeleid door een team van ondersteuners. De bediening is snel, je kan merken dat dit ervaren mensen zijn. We hebben ruim de tijd. De col de Galibier is slechts 25 km verderop. Na de lunch gaan de camera's weer aan. Het belooft weer een flink stuk omhoog te gaan want de col du Galibier is 2642 meter hoog. En inderdaad heerlijke stuurweg omhoog. Boven gekomen zie ik geen monument niks dat een tunnel voor me. Blijkt dat ik de afslag gemist heb. Deze is 25 meter terug dus we laten het verkeer even voorbij gaan en draaien dan terug om de laatste kilometers naar boven te rijden. Boven is het drukte van jewelste op een relatief kleine parkeerplaats. Daar is het weer het zelfde verhaal als op de andere col. Wielrenner na wielrenner gaat voor het monument poseren om op de foto te gaan. Het is dan ook wel een hele prestatie om daar naar boven te fietsen, niets dan respect voor de jongens en meisjes. Maar kennelijk maakt ze dat blind voor hun omgeving en beetje minder sociaal, beetje jammer. We gaan dus maar niet poseren maar het lukt ons wel op enig moment de brommers voor het monument in beeld te krijgen.

De weg naar beneden is kennelijk nog niet zolang geleden van nieuw asfalt voorzien. Heerlijk gewoon met scherpe haarbochten. Er zijn geen vangrails een stuurfout of onbezonnen actie kan hier keihard worden afgestraft. Bij de uitgang van de tunnel is een souvenirshop waar we nog een badge kunnen scoren.  Dan gaat het verder richting Briancon dat dan nog maar 30 kilometer is. In het begin daalt de weg nog verder naar de col du Lauteret die eigenlijk ongemerkt aan ons voorbij gaat. En rond vier uur rijden we Briancon binnen. Vlak bij het hotel is een rotonde en ik kies natuurlijk de verkeerde uitrit wat uitmond in een extra rondje. Maar kwart over vier staan we bij hotel Edelweis. Van buiten lijkt het niet veel maar binnen is best een mooi hotel en we hebben een mooie kamer voor ons drieën. Na de douche lopen we naar de oude burcht in het centrum. We zoeken een plekje om te eten. Na wat omzwervingen en gesloten restaurants vinden we bij de buitenmuur een restaurant waar het gezellig is. We hebben wat moeite om de bediening te vangen maar uiteindelijk lukt het toch om een paar welverdiende biertjes te bestellen. Die glijden er  gewoon in en we gaan dan ook maar wat te eten bestellen. Het wordt een hamburger met frietjes.  Na het eten wandelen we weer naar beneden. We hebben 's avonds nog altijg wat foto's en films van de camera's te halen. Daarnaast af en toe nog wat op onze facebook pagina posten en natuurlijk het thuisfront bellen.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok