De zon schijnt al aardig wanneer we wakker worden. Vandaag heen we weer een flinke rit voor de boeg. We rijden vandaag richting Genua over de Franse en Italiaanse Riviera. Na de bad en was nemen we alvast een paar binnentassen mee naar beneden. Voor het bezoek aan Monaco hadden we alle spullen mee naar binnen genomen zodat onze motorkleding in de koffers zouden passen. De motoren staan er nog net zo bij als we ze achter hebben gelaten, gelukkig ik was er niet helemaal gerust op om ze op de stoep voor het hotel achter te laten. Na de tassen in de koffers te hebben gedaan schuiven we aan bij het ontbijt. Ik eet 's morgens graag yoghurt, en dat dat is er voldoende. Hoewel het van die plastic bekertjes zijn waar ik van verwacht dat ze vol chemicaliën zitten, beter niet over nadenken. De koffiemachine is stuk, kak maar halverwege het ontbijt krijgen ze het ding toch op gang. Ook hier is water koken en koffie in een filter er niet meer bij. We lopen rustig naar boven om de resterende spullen te halen. Ik besluit twee keer te lopen, ik kan nog lang genoeg het motorpak aan. We laden eerst alle spulletjes in de koffers en halen daarna de motorkleding. De navi en camera op de cockpit en camera op de helm. Laatste check en voorlopig laatste peuk voor Otto en dan gaan we op pad. Op de kustweg is het al aardig druk. We slingeren door het verkeer en we genieten van het uitzicht. We moeten nog een stukje door downtown Nice meet verkeerslichten, niet leuk maar het valt gelukkig nog wel mee. Het eerste stuk is natuurlijk dezelfde weg als gisteren naar Monaco. Na een klein uurtje stoppen we op een parkeerplaats voor een leg stretch en om de druk van de blaas te halen, oude mannen. We nemen nog wat foto's en proberen een nieuwe camera positie voor de action cam.

Na en kwartiertje klimmen we weer in het zadel en vertrekken weer in oostelijk richting, de hoofdrichting van vandaag. Als we Menton zijn gepasseerd komen we als snel aan de Italiaanse grens die we zonder ook maar van het gas af te gaan oversteken. In Italië is het een drukte van jewelste. Op een gegeven moment komen we in een plaats op een rotonde waar van vijf of zes kanten voertuigen naderen. Ik probeer een heer in het verkeer te zijn maar als blijkt dat daar nogal misbruik van wordt gemaakt druk ik hem er ook maar voor. Hierna is het tijd om te tanken en wat af te koelen. We stoppen bij een tankstation en gooien de motoren vol octaan houdende levenselixer. Zelf nemen we ook wat, maar het tankstation heeft geen gelegenheid ergens te gaan zitten. Dus rijden we maar een stuk door en een stukje verder is een soort groenten en fruit stalletje waar ze ook een terrasje hebben. Daar stoppen we zetten de motoren op de standaard en nemen plaats onder een grote parasol. Ik haal voor ons wat koels te drinkenis genieten, uitzicht over de middellandse zee. Omdat het we nog niet op de helft zijn gaat het vlug weer verder. De volgende plaats is het ook druk maar meer met scooters die je links en rechts passeren. Ondanks dat ik zeker geen koorknaap ben houd ik me toch aan de verkeersregels, het al duur genoeg en ik heb geen zin in gezeik met de lokale hermandad. Maar af en toe wil je zo'n scooter eikel wel van zijn wannabee motor af trekken. Toch moet ik even later glimlachen als een scooterrijder door een bus vol in de de onverbrande dieselroet wordt gezet, dat zal hem leren ons af te snijden. Rond de lunch ben ik aan het zoeken voor een plekje aan het strand, maar dat valt nog niet mee. Kennelijk heeft men Italie nog vakantie en er scooters geparkerd zij aan zij zover het oog rijkt. Uiteindelijk gaan we voor een restaurant aan de andere kant van de weg. De motoren passen keurig op de parkeerplaats en op de menukaart staan lekkere broodjes. Lekker een cappacino er bij heerlijk, wat wil je nog meer. We laten het ons smaken en zijn lekker ontspannen. Voor de koffie pauze later in de middag herhaalt zich het scenario. Geen plek te vinden en toen we wat vomden bleek dat een carwash te zijn. Ik zorg er altijd voor om voldoende te drinken bij me heb. Niet veel later gaan we weer in de richting van Cogoleto. Rond zes uur arriveren we bij het hotel. Jeroen loopt naar binnen om te vragen over er nog plaats voor ons is. Jeroen komt lachend terug, de waard spraak geen woord over de Italiaanse grens en was een komisch gesprek. Jeroen verteld dat als hij het goed begrepen heeft we achterom kunnen parkeren en daar naar binnen en de lift nemen naar de kamer. Otto en ik kijken elkaar  aan een lift lijkt ons onwaarschijnlijk. Maar op de aangewezen plek aangekomen hebben we inderdaad een mooie plek voor onze motoren en is er warempel een  lift. Vlug ontdoen we ons van onze motorkleding en de korte broek en flipflops gaan aan. We halen wat te drinken aan gaan naar het zwembad. Bij het zwembad wordt Jeroen gestoken door een paardenvlieg van hel, het bloed zelfs. De zin om te zwemmen is voorbij, we gaan kijken of we wat te eten kunnen krijgen. Er worden twee maaltijden geserveerd en we kunnen aanschuiven. We kunnen niet vinden wat het kost of dat het bij de kamertarief in zit. Maar we hebben honger en we sluiten gewoon aan. Het eten smaakt goed en we hebben zelfs een toetje. Na de toetjes sluiten we af met een koffie. We verhuizen naar de bar we nog een kleeeiiiiin aperitiefje nemen. Bij de derde fles bier bekruipt me het gevoel dat er geen einde aan deze fles komt. Zou het zijn omdat er een afbeelding van een franciscaner op staat? Als ik het etiket wat beter bestudeer blijkt dat de inhoud van de fles geen halve liter is maar 66cl is, met drie flessen heb je dus net zo veel als een compleet six-pack achter je huig. Geen wonder dus. De laatste flessen bier hadden we trouwens zelfstandig uit de koeling achter de bar gehaald, de waard was nergens te bekennen. Toen hij even later toch kwam hebben we hem met handen en voeten verteld dat hij nog 3 flessen op onze rekening moest zetten. Daarna was toch echt tijd om even de foto's en video's van de camera's te halen en de tanden te poetsen

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok